Powszechnie wiadomo, że początek polskiego designu, a konkretniej sztuki stosowanej, przypada na przełom XIX i XX wieku w czasie rewolucji przemysłowej i ściśle wiąże się z poszukiwaniem stylu narodowego, walką o podtrzymanie tożsamości narodowej.
Osobom od niedawna interesującym się designem polecam przeczytać "Historię Polskiego Designu", którego autorem jest dr Krystyna Łuczak-Surówka.
Jak to zazwyczaj bywa z trendami, stylami w sztuce, epokami, nie da się określić konkretnej daty (dnia, godziny, minuty... itd.) ich początku i końca. Możemy jedynie zaufać znawcom tematu, historykom, bądź dojść do własnych wniosków.
Kiedy tak sobie rozmyślałam nad historią polskiego designu, przyszła mi pewna myśl do głowy... Skoro design to bardzo szerokie pojęcie oznaczające m.in. przeznaczenie kogoś, czegoś do czegoś na coś, to...
...cofnijmy się do czasów polskiego baroku przypadającego na przełom XVI i XVII wieku. Można by powiedzieć, że charakterystyczny dla polskiej sztuki portret trumienny oraz sama ceremonia pochówku w tych czasach jest przykładem polskiego designu...
O pompa funebris - czyli teatralności pogrzebu sarmackiego można poczytać tu, ja jedynie wspomnę, że każda ceremonia miała swoje, niepowtarzalne elementy i praktycznie każdy miał do odegrania własną, przez okoliczności wyznaczoną rolę (design społeczny - projektowanie zdarzeń sytuacji społecznych). Dla niższych warstw społecznych była to pewnego rodzaju rozrywka w ich szarej rzeczywistości. Można było podziwiać piękne dekoracje, wspaniałych gości zaproszonych na pogrzeb...
Dla zaproszonych organizowano wiele atrakcji czasem nie stosownych do uroczystości, ale za to mile widzianych przez gości...
* Na zdjęciu "Portret trumienny Stanisława Woyszy" 1677, Pałac w Wilanowie
* Na zdjęciu "Portret trumienny Stanisława Woyszy" 1677, Pałac w Wilanowie
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz